Zapadło ciekawe orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2026 r. II OSK 617/25. Dotyczy ono realizacji na podstawie zgłoszenia inwestycji w zakresie wykonania stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku.
W ramach planowanej inwestycji Inwestor zgłosił staroście zamiar wykonania na dachu już wybudowanego budynku:
- instalację antenowych konstrukcji wsporczych (4 szt.) o wysokości 8,3 m (całkowitej wysokości z odgromnikiem 9,5 m) wraz z osprzętem,
- montaż instalacji radiokomunikacyjnej (urządzenia telekomunikacyjne), w tym: szafy telekomunikacyjnej na ruszcie stalowym i systemów antenowych zawieszonych na ww. konstrukcji wsporczej:
- 6 szt. anten sektorowych (na wysokości 25,0 m n.p.t.) wraz z modułami radiowymi,
- antena radioliniowa (na wysokości 23,5 m n.p.t.).
Zarówno organy AAB obu instancji, jak i WSA twierdziły, że taki zakres robót wykracza poza proste umieszczenie (montowanie) na budynku, a w związku z tym wymaga pozwolenia na budowę zamiast zgłoszenia.
NSA nie zgodził się z tym stanowiskiem. Zauważył, że od lat ta kwestia pozostaje źródłem rozbieżności interpretacyjnych, które ustawodawca starał się stopniowo redukować przez kolejne nowelizacje i w efekcie przedstawił historię regulacji w tym zakresie. Wskazał na znaczenie nowelizacji z 2010 i 2019 r., które miały na celu usunięcie rozbieżności w orzecznictwie na rzecz jednoznacznego wskazania, że wykonanie stacji bazowej na budynku mieści się w pojęciu instalowania, a tym samym podlega zwolnieniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. NSA zauważył podnadto, że choć przebieg procesu legislacyjnego nie jest źródłem prawa, to jednak jest istotnym kontekstem dla oceny kierunku zmian normatywnych.
Podsumowując, NSA twierdził m.in.:
Zaznaczyć należy, że zarówno Sąd pierwszej instancji jak i Wojewoda (…) w zaskarżonej decyzji przyjęli, że “instalowanie” w rozumieniu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy – Prawo budowlane oznacza prace proste i nieskomplikowane, a przepis ten, jako wyjątek od zasady z art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, nie może być interpretowany rozszerzająco. Następnie uznali, że opisane w zgłoszeniu zamierzenie tylko pozornie mieści się w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy – Prawo budowlane, ponieważ w rzeczywistości obejmuje wykonanie stacji bazowej telefonii komórkowej jako nowego obiektu, wznoszonego od podstaw, przy braku istniejącego nośnika. Tak przyjęte rozumienie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy – Prawo budowlane nie uwzględnia jednak obecnego brzmienia tej regulacji, w tym faktu, że ustawodawca wprost wskazał elementy objęte “instalowaniem” oraz dopuścił, aby instalowane urządzenia stanowiły albo nie stanowiły całości techniczno-użytkowej. W konsekwencji nie jest trafne w aktualnym stanie prawnym takie zawężenie pojęcia “instalowanie”, które eliminuje z zakresu przepisu elementy literalnie w nim wymienione, jako instalowane, w tym antenowe konstrukcje wsporcze i instalacje radiokomunikacyjne stanowiące całość techniczno-użytkową. Wykładnia art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a ustawy – Prawo budowlane nie może prowadzić do rezultatu, w którym część normatywnego opisu jego przedmiotu byłaby pozbawiona znaczenia (por. wyrok NSA z 25 listopada 2025 r., sygn. akt II OSK 1230/23).
Pełna tresć orzeczenia znajduje sie pod adresem dostępnym członkom w Portalu PIIB: https://sip.lex.pl/#/jurisprudence/524127692/1/ii-osk-617-25-interpretacja-pojecia-instalowania-antenowych-konstrukcji-wsporczych-i-instalacji…
Natomiast osoby zainteresowane lekturą przybliżajacą zmiany przepisów w zakresie budowy infrastruktury telekomunikacyjnej zachęcamy do zpoznania się z opracowaniem Filipa Prusik-Serbinowskiego: “Ewolucja przepisów regulujących proces inwestycyjno-budowlany w zakresie infrastruktury telekomunikacyjnej“: